სიმსივნეები ხალხში კიბოდ არის ცნობილი, თუმცა მიომების კიბოდ გადაგვარების ალბათობა საკმაოდ დაბალია, მიუხედავად ამისა, გასათვალისწინებელია, რომ მცირე ალბათობით მათ ავთვისებიან სახეობად გადაგვარებაც შეუძლიათ და დაკვირვება არ უნდა უგულებელვყოთ. რეპროდუქციული ასაკის ქალში აღმოჩენისას მან შეიძლება დიდი პრობლემები გამოიწვიოს, ზოგჯერ კი შემთხვევით, გინეკოლოგიურ გამოკვლევაზე გამოვლინდეს. თუმცა ის ხშირად 35-40 წლის ასაკობრივ ჯგუფში გვხვდება. მოზარდობის პერიოდში მისი გამოვლენის ალბათობა საკმაოდ დაბალია, თუმცა ასაკის მატებასთან ერთად გავრცელების სიხშირემ შეიძლება იმატოს. მეორე მხრივ, ვინაიდან მიომები ესტროგენის ჰორმონის ზემოქმედებით იზრდება, ეს ზრდა ორსულობის პერიოდშიც შეიძლება გაგრძელდეს. ორსულობისას ასევე, დეგენერაციად წოდებული დარღვევის შედეგად, კლინიკურად შეიძლება ტკივილი, ხოლო ულტრაბგერაზე განსხვავებული სურათი გამოვლინდეს და ორსულობის დროსაც პრობლემები გამოიწვიოს. მაგრამ ეს ვითარებები ყოველთვის არ გვხვდება. მენოპაუზის პერიოდში ესტროგენის ჰორმონის შემცირებასთან დაკავშირებით მიომებმა შეიძლება მოიკლოს ზომაში. სხვადასხვა სიმპტომებით გამოვლენილ მიომებს ზოგიერთ შემთხვევაში სიმპტომები საერთოდ არ ახლავს. ზოგჯერ რუტინული შემოწმებებით აღმოჩენად მიომების გამოსავლენად საჭიროა ყოვლისმომცველი გინეკოლოგიური გამოკვლევის ჩატარება.
მიომის სიმპტომები
- გადაჭარბებული სისხლდენა მენსტრუაციის დროს,
- ანემია,
- მუცლისა და საშვილოსნოს არის გადიდება,
- ძლიერი ტკივილი სქესობრივი კავშირის დროს,
- ტკივილი წელსა და კუდუსუნში,
- ხშირი შარდვის სურვილი,
- ფალოპის მილების გაუვალობა (ზოგიერთ შემთხვევაში მიომებმა შეიძლება გამოიწვიოს მილების გაუვალობა),
- ყაბზობა
ყოველ ქალში ეს სიმპტომები შეიძლება სხვადასხვა სიმძიმითა და სხვადასხვა სახით გამოვლინდეს. მიომებმა ზომის, რაოდენობისა და ზრდის სისწრაფის მიხედვით შეიძლება სხვადასხვა პრობლემები გამოიწვიონ. მიომების ოპერაციით ამოღება შესაძლებელია, თუმცა ოპერაციის შემდეგ განმეორების რისკიც იზრდება. ოპერაციის შემდეგ მიკროსკოპული ზომის მიომები შეიძლება დარჩეს და დროთა განმავლობაში გაზრდით სხვადასხვა პრობლემა გამოიწვიოს. მაგრამ თუ მიომები მცირე ზომისაა, მათი კონტროლის ქვეშ ყოფნა ოპერაციის გარეშეც შესაძლებელია. როდესაც სიმპტომები მძიმდება და ყოველდღიურ ცხოვრებას აფერხებს, შეიძლება საჭირო გახდეს ოპერაცია. მიომებისთვის, რომლებიც დიდ პრობლემებს არ იწვევს, საკმარისი შეიძლება იყოს კლინიკური მეთვალყურეობა. თუ გავითვალისწინებთ, რომ მიომები თანდათან იზრდება, ამ შემთხვევაში ადრეული დიაგნოსტიკა საკმაოდ დიდ მნიშვნელობას იძენს. როდესაც მიომები გვიან შეინიშნება ან სერიოზულ კლინიკურ ჩივილებს იწვევს, შეიძლება საჭირო გახდეს ქირურგიული ოპერაცია.
აუცილებელია თუ არა ღია ოპერაცია ქირურგიული მკურნალობისას
დღეს მიომების ქირურგიულ მკურნალობაში განსაკუთრებით ფართოდ გამოიყენება დახურული ოპერაციები. თუ მიომა საშვილოსნოს შიდა შრესთან ახლოსაა, ტარდება ჰისტეროსკოპია, ხოლო თუ უფრო ღრმად და დიდი ზომისაა — ლაპაროსკოპიული ოპერაცია. ბოლო წლებში განსაკუთრებით რობოტული მიომის ოპერაცია წარმატებით ტარდება.
საჭიროა თუ არა საშვილოსნოს ამოღება მიომის ოპერაციისას?
პასუხი ძალიან მკაფიოა — არა. საშვილოსნოს შენარჩუნება ბევრ შემთხვევაში შესაძლებელია. აქ ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი საკითხი ამ ოპერაციულ ტექნიკებს გამოყენებული ქირურგის გამოცდილებაა. განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ოპერაციის შემდგომი მეთვალყურეობა იმ პაციენტებში, რომლებშიც საშვილოსნო შენარჩუნებულია.